• พระองค์ถามฉันว่า "เจ้ารักเราหรือ" 
• ฉันตอบว่า "แน่นอน..พระเจ้า พระองค์เป็นพระเจ้าของข้าพระองค์ เป็นพระผู้ช่วยให้รอดของข้าพระองค์" 
• แล้วพระองค์ก็ถามว่า "ถ้าร่างกายของเจ้าพิการล่ะ..?  เจ้ายังจะรักเราหรือไม่"
• ฉันก็รู้สึกงง  ฉันมองลงไปที่ แขน ขา และที่ร่างกายของฉัน และสงสัยถึงสิ่งต่างๆมากมายที่ฉันไม่สามารถทำได้ สิ่งที่ฉันมองข้ามไป  และฉันก็ตอบว่า " มันคงจะยากนะพระเจ้า..  แต่ข้าพระองค์จะยังรักพระองค์อยู่"

• แล้วพระเจ้าก็พูดอีกว่า  "ถ้าเจ้าตาบอดล่ะ ?   เจ้าจะยังรักสิ่งที่เราสร้างหรือไม่ "
• ฉันจะรักสิ่งต่างๆ โดยไม่เห็นมันได้อย่างไร?  แล้วฉันก็คิดถึงคนตาบอดมากมายในโลก  และเขาเหล่านั้นยังรักพระเจ้าและสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง  แล้วฉันก็ตอบว่า "มันคงจะยากที่จะคิดถึงมัน  แต่ข้าพระองค์จะยังรักพระองค์"

• แล้วพระเจ้าก็ถามฉันอีกว่า  "ถ้าเจ้าหูหนวกล่ะ  ..เจ้าจะยังฟังคำของเราหรือไม่"
• ฉันจะฟังสิ่งต่างๆได้อย่างไรถ้าฉันหูหนวก?  แล้วฉันก็เข้าใจว่าการฟังพระคำของพระเจ้า  ไม่ได้ใช้เพียงหูของเรา แต่ใช้หัวใจด้วย  ฉันจึงตอบไปว่า  "มันคงจะยาก  แต่ข้าพระองค์จะฟังพระคำของพระองค์"

• พระองค์ถามว่า "ถ้าเจ้าเป็นใบ้ล่ะ?  ..เจ้าจะยังสรรเสริญนามของเราหรือไม่"
•  ฉันจะสรรเสริญพระองค์โดยไม่มีเสียงได้อย่างไร  แล้วก็ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า  พระเจ้าต้องการให้เราร้องเพลงจากหัวใจและจิตวิญญาณ   ไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับเสียงของเรา  และการสรรเสริญพระเจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นเสียงเพลงเสมอไป  แต่เมื่อเราถูกข่มเหง  เราก็สรรเสริญพระเจ้าได้ด้วย  คำขอบคุณ  แล้วฉันก็ตอบว่า  "ถึงข้าพระองค์จะไม่สามารถร้องเพลงได้  แต่ข้าพระองค์จะสรรเสริญพระนามของพระองค์"

• และพระองค์ก็ถามว่า "เจ้ารักเราจริงหรือ"
• ด้วยความกล้าหาญและการตัดสินใจที่แน่วแน่  ฉันตอบไปอย่างชัดเจนว่า "ใช่แล้วพระเจ้า  ข้าพระองค์รักพระองค์  เพราะพระองค์เป็นพระเจ้าองค์เดียว และเป็นพระเจ้าที่เที่ยงแท้"

• ฉันคิดว่าฉันตอบได้ดีแล้ว  แต่... 
• พระเจ้าถามว่า "แล้วทำไมเจ้าถึงทำบาปล่ะ?"
• ฉันตอบว่า "ก็ข้าพระองค์เป็นเพียงมนุษย์  ข้าพระองค์ไม่ได้สมบูรณ์แบบ"

• พระเจ้าตรัสอีกว่า "แล้วทำไมเวลาที่มีความสุขเจ้าถึงหลงไปจากทางของเรา ? แล้วทำไมถึงเฉพาะเวลาที่มีความทุกข์เจ้าถึงอธิษฐานอย่างจริงจัง" 
• ไม่มีคำตอบ..มีเพียงน้ำตา

• พระเจ้าตรัสต่อไปว่า  "ทำไมถึงร้องเพลงเวลาที่อยู่เป็นกลุ่มเท่านั้น  แล้วเวลาอยู่คนเดียวล่ะ?  ทำไมถึงหาเราเฉพาะเวลาที่นมัสการ?  ทำไมถึงขอแต่สิ่งที่เห็นแก่ตัว?....ทำไมถึงขอแต่สิ่งที่ไม่ยั่งยืน?"
• น้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้มของฉัน

• ทำไมเจ้าจึงละอายเรื่องของเรา?  ทำไมไม่ประกาศข่าวประเสริฐออกไป? ทำไมเวลาที่ถูกข่มเหง เจ้าจึงร้องไห้กับคนอื่นๆในขณะที่เรายกบ่าของเราให้เจ้าร้องไห้? ทำไมจึงหาข้อแก้ตัว เมื่อเราให้โอกาสเจ้ารับใช้ในนามของเรา?
• ฉันจะพยายามตอบ  แต่ไม่สามารถตอบได้
• เจ้าได้รับพระพรในชีวิต  เราสร้างเจ้าไม่ได้ให้เจ้าละทิ้งของประทานออกไป  เราได้อวยพรเจ้าให้มีความสามารถที่จะรับใช้เรา  แต่เจ้าก็ยังหันเหไป  เราได้สำแดงพระคำของเราแก่เจ้า  แต่เจ้าก็ไม่ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์  เราได้พูดกับเจ้า  แต่หูของเจ้าก็ปิด  เราสำแดงพระพรของเราแก่เจ้า  แต่เจ้าก็หันตาของเจ้าไปทางอื่น  เราได้ส่งผู้รับใช้ไปให้เจ้า  แต่เจ้าก็นั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไร จนพวกเขาถูกดึงออกไป  เราได้ยินคำอธิษฐานของเจ้า และเราตอบทุกคำ"     "เจ้ารักเราจริงๆหรือ"

• ฉันไม่สามารถตอบได้  ฉันจะตอบได้อย่างไร...  ฉันรู้สึกอึกอัก  ฉันไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ  ฉันจะบอกว่าอย่างไร ?  เมื่อหัวใจของฉันร้องไห้  และน้ำตาก็ไหลออกมา  ฉันพูกว่า  "โปรดให้อภัยข้าพระองค์ด้วยพระเจ้า  ข้าพระองค์ไม่ดีพอที่จะเป็นลูกของพระองค์"
• พระองค์ตอบว่า  "นั่นเป็ยพระคุณของเราลูกเอ๋ย.." 

• ฉันถามต่อไปว่า  "แล้วทำไมพระองค์ยังสามารถให้อภัยข้าพระองค์ได้อีก?   ทำไมยังรักข้าพระองค์ได้อีก  ?
• พระองค์ตอบว่า  "เพราะว่าเจ้าเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา  เจ้าเป็นลูกของเรา  ..และเราไม่เคยทอดทิ้งเจ้าไปไกลเลย   เมื่อเจ้าร้องไห้  เราก็เข้าใจและร้องไห้กับเจ้า  เมื่อเจ้าร้องตะโกนด้วยความชื่นชมยินดี  เราก็หัวเราะไปกับเจ้าด้วย  เมื่อเจ้าล้ม  เราก็หนุนกำลังเจ้า  เมื่อเจ้าตกต่ำ  เราก็ยกเจ้าขึ้น  เมื่อเจ้าเหนื่อย  เราก็อุ้มเจ้าไว้  เราอยู่กับเจ้าจนถึงวันสุดท้าย และเรารักเจ้าตลอดไป"

• ไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉันร้องไห้หนักเท่านี้มาก่อน  ฉันเย็นชาอย่างนี้ได้อย่างไร ?  ฉันทำให้พระเจ้าเจ็บปวดอย่างที่ฉันทำได้อย่างไร ? ฉันถามพระเจ้าว่า  "พระองค์รักข้าพระองค์มากเท่าใด ?"
• พระองค์ทรงกางแขนออกและฉันก็เห็นรอยตะปูบนมือของพระองค์  ฉันก้มลงแทบพระบาทของพระคริสต์พระผู้ช่วยให้รอด  และเป็นเวลาแรกที่ฉันอธิษฐานอย่างจริงจัง

 โรม    1 : 16        

ฟิลิปปี  3 : 12-21